دلم تنگ است، برای او که دیشب خوابش را دیدم و یک ساعت تنگ توی سینه اش فشرده بودم خودم رو و فقط کاش عصبانی نبوداگر یک مهربان در دنیا بود، فقط او بودعاشق موهای سپیدش بودم که طلایی شده بود از حناکم بود اما انگار یک پشته بود از طلانرم بود، بلند مثل رشته های شوق، مثل تار و پور خوشیمی بافت و می بافت و می

به آينه نگه كردم

ديدم هيهات

تا نهايت تنهاست...

--

محمدرضا عبدالملكيان

این بار اما دلم نگرفت، اینبار اما از اینکه به خیالی دل خودم راخوش نمیکنم و دلت را خوش نمی کنم دلم نگرفت،روزی را که در روشنای دزد صبح، صدای سبزت را شنیدم و با همن یک کلام تو باور کردی کودکی صادقانه مرا یادم میاید تو بودی و من و یک آسمان پر از ستاره تو بودی و من و یک آیمان رویا به چه هوایی نمیدانم اما